In en uit de pers

Karen van Holst Pellekaan - 17 december 2007

Van een gekke cowboy en een goed voornemen voor 2008

Ingezonden brief - Agrarisch Dagblad - 19 juni 2007 

Stop prijsstunten met vlees!

Afgelopen zaterdag kopte het Agrarisch Dagblad ‘Supermarkten starten nieuwe prijzenslag vlees’. Onlangs heeft Stichting Varkens in Nood supermarkten juist opgeroepen om te stoppen met het prijsstunten met vlees uit de bio-industrie. Omdat de schadelijke gevolgen van overmatige vleesconsumptie voor mens, dier en milieu in onze optiek geen promotie verdienen.

Meer dan ooit tevoren staat de achterliggende problematiek van de vleesindustrie in de belangstelling; regenwoud dat massaal gekapt wordt voor het verbouwen van veevoer, de scheve verdeling van voedselbronnen in de wereld, de treurige leefomstandigheden van de dieren in de bio-industrie en de CO2 uitstoot die bijdraagt aan de klimaatsverandering. En desondanks besluiten de supermarkten om overmatige vleesconsumptie te promoten door het voor bodemprijzen aan te bieden.

Interview in de Boerderij met Hans Baaij - 2 januari 2007

Column van Karen van Holst Pellekaan - 8 november 2006

"Wat ik allemaal niet gezegd heb in 'Rondom 10' en wel in m'n bed heb liggen bedenken"

Ik werd gevraagd voor ‘Rondom 10’, want de editie van 21 oktober ging over dieren. Een dilemma, want ik was met opnames voor een nieuwe tv-serie bezig, ook het hele weekend, maar een live dierendebat kon ik toch met goed fatsoen niet laten lopen. Dus heel snel alles weer even op een rijtje gezet, standpunten bondig geformuleerd, one-liners opgeschreven, zelfs een citaat uit de bijbel (prediker 3:19, mensen en dieren hebben dezelfde adem en de mens is in niets verheven boven het dier) in de pocket. De schmink van overdag was er net af en ik zat alweer bij een grimeur in de studio van Rondom 10. Gelukkig kwam Marianne Thieme (de lijsttrekker van de Partij voor de Dieren, waar ik overigens lijstduwer van ben) ook. Ze was eigenlijk doodziek, maar had zichzelf opgepept met een doos anti-griepspul. Ze vond het een goed idee dat ik het voortouw zou nemen, vanuit de emotie zou spreken, dan zou zij me wel aanvullen met feiten en cijfers.

Nou word ik van een paar camera’s niet zenuwachtig, die zie ik al ruim 20 jaar regelmatig, maar live, dat is toch wel spannend. Geen zenuwen had ik maar meer iets van de opwinding van een gladiator die de arena in moet. Met iets frivools gaf ik een man de hand die net z’n portie pan-cake op z’n gezicht had, dat wil zeggen, het gedeelte van z’n gezicht dat niet door haren was bedekt. De man had een nadrukkelijke baard en z’n handdruk was nog nadrukkelijker, tegen het pijnlijke aan. Natuurlijk ging z’n naam, zoals dat gaat in dat soort situaties van m’n ene oor linea recta via m’n andere oor m’n hersenpan uit.

Marianne Thieme was laat en behoorlijk gestresst omdat ze net van de redactie te horen had gekregen dat ene Meneer Plantinga, een pluimvee arts, ook tot de sprekende gasten zou horen. Ze was ooit in een rechtzaak met hem verwikkeld geweest omdat hij haar voor ‘terrorist’ uitgemaakt had. Marianne kenschetste hem kortweg als ‘dieronvriendelijke gek’. De zaak heeft ze overigens gewonnen en Plantinga, de ‘gek’, heeft een boete van veertigduizend euro moeten betalen.

Rondom 10 begint om tien over negen. Vlak voordat we de ether ingingen, vroeg ik op fluistertoon aan een van de redactieleden, die nog even langskwam, wie toch Meneer Plantinga was. Hij bleek naast me te zitten, de man met de nadrukkelijke baard, op aanraak-afstand.

Blij keek hij mijn kant uit en vertelde gretig dat hij een grote fan van ‘Loenatik’ is. Hardop vroeg hij vervolgens aan de presentator waarom Dr. Doolittle uit bovengenoemde serie niet aanwezig was, dat is toch de dierenvriend. Ik heb Meneer Plantinga uitgelegd dat Dr. Doolittle een personage uit een tv serie is, in het echt een acteur die niet veel met dieren op heeft en dat ik in de serie een mannengek speel, maar in het echt veel van dieren hou. Hij keek me wat glazig aan.

Het debat was pittig. Alle acht deelnemers wilden hun zegje doen, de standpunten liepen zover uit een als de afstand tussen de zon en de maan. Van de CDA’er Henk Jan Ormel wist ik wat ik verwachten kon, ik ben het niet met hem eens, maar als doorgewinterd politicus had hij z’n argumenten paraat en wist hij aanvallen te pareren. Maar toen onze bebaarde pluimvee arts aan de beurt kwam, was ik verbijsterd. Hij maakte de dierenvrienden in het gezelschap uit voor ‘lijders aan het teddybeersyndroom’ en op de vraag van de presentator wat hij daarmee bedoelde, begon hij in totaal onsamenhangende bewoordingen te praten over een baby die van een teddybeer houdt, vervolgens opgroeit en van een hondje houdt en daarna alle gevoel voor proporties kwijtraakt en terroristische handelingen gaat plegen omdat hij zich boos maakt over het leed van varkens, kippen en nertsen, dieren die volgens hem toch niks voelen en er alleen maar zijn om ons te dienen en onze magen te vullen. Tegen de veganist in het gezelschap begon hij te roepen dat de vleesloze jongen dan zeker wel een lepmaag, een boekmaag en nog een paar herkauwersmagen moest hebben, want wij mensen zijn toch immers al miljoenen jaren vleeseters. De dappere jongen pareerde met ‘dan woont u zeker nog in een grot’. En weer gooide hij z’n ‘teddybeersyndroom’ uit de losse pols in de ring. Toen Marianne Thieme de dieronvriendelijke baardman vroeg wat hij er als pluimveearts van vindt dat miljoenen kippen in legbatterijen leven op een oppervlakte ter grootte van een A-viertje, antwoordde de man zonder blikken of blozen dat scharreleieren slecht zijn voor de volksgezondheid omdat er dioxine inzit. Dus is het beter om kippen binnen te houden.

Een sterker staaltje van de werkelijkheid omdraaien heb ik zelden gehoord. Kippen zouden moeten lijden omdat wij de wereld vervuilen?

Ik was te stupefait om de man van repliek te dienen, er gebeurde nog veel meer in de arena en de vijftig minuten vlogen om. Bovendien zat pluimveebaardmans te dicht in m’n aura. Had hij maar aan de andere kant van de ring gezeten.

Toen ik ’s avonds in m’n bed de uitzending naspeelde, zat Meneer Plantinga wel tegenover me. Ik vroeg hem wat in godsnaam zijn belang was, waarom hij deze avond gekomen was. En bij de derde keer ‘teddybeersyndroom’ zei ik tegen hem dat het debat niet over speelgoedbeesten ging, maar over levende wezens met gevoel en bewustzijn. Dat we aan het debatteren zijn omdat ‘de kwestie dieren’ leeft bij het publiek, omdat we in dit land (en in de rest van de wereld) toe zijn aan een bewustzijnsverandering en het vormen van een nieuwe moraal ten aanzien van dieren. Vlak voordat de slaap me overmande, wierp ik hem nog toe dat hij zelf in de fuik van de economie verstrikt zit en z’n geld verdiend heeft over de ruggen van miljarden bio-industrie kippen heen.

Ach, misschien was het maar beter dat Meneer Plantinga tijdens de uitzending door niemand van het gezelschap echt aangepakt werd en in z’n eigen teddybeersyndroom bleef steken. De vijfhonderdduizend kijkers hebben hem daardoor zonder twijfel niet serieus genomen.

Column van Karen van Holst Pellekaan - 29 augustus 2006

"M'n eerste president"

Bij zaterdag 19 augustus stond in m’n agenda: ‘Als Bep naar Christelijke Jongerendag voor Varkens in Nood’.

Ik had geen idee wat ik daarbij moest verwachten. Gewapend met m’n tas met ‘Bepspullen’ reed ik naar een groot terrein bij Boxtel. Het hol van de leeuw, dacht ik bij mezelf, een hevige concentratie van bio-industrieleed daar in Brabant. Ik had m’n auto nauwelijks geparkeerd of ik werd al herkend als BN’er door een stel Godsvruchtige jongeren, die in elke hand een krat bier droegen en op mijn wat verwonderde blik meteen nogal defensief reageerden met: ‘Wij Christelijken houden van hele heftige house en hardrock, hoor!’ Daar was ik helemaal niet bang voor. Ik vroeg me alleen af op wat voor manier ze van varkens, kippen en koeien zouden houden. Vrolijk in de wei of voor veel te weinig geld op hun bord of tussen een broodje?

Het tentje van Varkens in Nood, waar onze levensechte dode zeug tentoongesteld lag en de monitor met niets verhullende beelden uit de bio-industrie stond, lag ingeklemd tussen een stand van CDA jongeren en een Beenham kraam. De moed zonk me lichtelijk in de schoenen terwijl ik me in een hoekje van de tent ging verkleden. Maar eenmaal getransformeerd in het vrolijke personage Bep Brul, die voor niks of niemand schroom heeft, stortte ik me op de eerste beenhambroodjes etende voorbijgangers. Zou het de bedoeling van God geweest zijn om miljoenen varkens, kippen en koeien in hokken te stoppen, al dat mooie leven tot dingen te degraderen en er mee om te gaan alsof Hij ze nooit met pijnsensoren uitgerust heeft?

Nee natuurlijk niet, krijg ik als antwoord. En een nieuwe hap ham gaat naar binnen. Maar de bio-industrie is wel beter voor mensen, anders zouden al die dieren maar rond lopen en ziektes verspreiden. Zucht.

Ze willen met me op de foto, maar ik laat ze eerst plechtig beloven in elk geval na te denken over het dierenleed dat achter het broodje ham zit, vraag ze hun geweten (waar ze toch rijkelijk mee bedeeld zouden moeten zijn) te laten spreken. Als Bep kan ik dat met een grote glimlach vragen. Naast ons begint een van het Christendom naar de Islam overgestapte Moslima te praten over de grote en de kleine Tjihad. In elk geval heeft die switch een varkensvlees eetster minder opgeleverd. De politieke jongeren aan de andere kant roepen hun geloofsgenoten op om op het CDA te stemmen en ik bid dat Minister Veerman op 22 november definitief het politieke toneel zal verlaten. Zal ik ‘m stiekem smeren, denk ik bij mezelf, wat doe ik hier?

Maar dan breekt opeens de hemel open en komt er een stoet cameramensen en bodyguards het terrein op. Balkenende, gonst het overal. Dit is m’n kans, denk ik en ik geeft m’n idealistische collega’s van Varkens in Nood de opdracht om me, gewapend met fototoestel, te volgen. Onze Minister President, met studentikoze bril op z’n neus, staat een reporter te woord. Ik knipoog naar een ‘beschermer’ met oortje en borstomvang van een klerenkast en breek door de fotograven en cameramensen heen.

‘Nou heb ik toch al 200 mannen gehad, maar jij bent m’n eerste president’, roep ik in z’n oor. Balkenende is overdonderd. Ik druk een natte zoen op de flyer van Varkens in Nood, voorzien van een erg treurig varken, en duw die in z’n trillende handen. Die mag hij houden, zeg ik met een grote grijns, en als hij wil mag hij mij erbij hebben. Daar bedankt onze bewindsman nummer 1 beleefd voor. Z’n bril is beslagen. De fototoestellen klikken en het cordon sluit zich weer. Bep staat in elk geval met Balkenende op de foto. Ik hoop dat JP de tekst op de flyer zal lezen en z’n Christelijke hart zal laten spreken. Hij heeft de macht om werkelijk iets te veranderen aan de omstandigheden waaronder onze productiedieren moeten leven.

Karen van Holst Pellekaan

Reageren?

Wilt u reageren op bovenstaande tekst? Uw mening kan op deze pagina gepubliceerd worden. Vul het reactieformulier in.

Ingezonden brief - Sp!ts - 1 augustus 2006 

Varkens betalen ons barbecuevlees

Reageren?

Wilt u reageren op bovenstaande tekst? Uw mening kan op deze pagina gepubliceerd worden. Vul het reactieformulier in.

Ingezonden brief - De Telegraaf - 28 juli 2006 

Helletocht

Reageren?

Column van Karen van Holst Pellekaan - 4 juli 2006 

Ambassadrice van Varkens in Nood

Ik hou mijn hele leven al veel van dieren, maar die liefde heb ik tot voor kort nogal passief beleden. Donaties aan verschillende liefdadigheidsinstellingen automatisch van mijn giro af laten schrijven, was tot enkele jaren geleden voldoende om mijn geweten te sussen. Wat minder vlees eten werkte tot die tijd ook nog. Misschien waren het de beelden van de ruimingentijdens de MKZ-crisis, of de foto’s van mishandelde dieren in de foldertjes die ik doorgaans ongeopend weggooide maar nu toch eens inkeek, of het biggetje dat tevreden in mijn armen lag tijdens televisie-opnamen... Hoe dan ook: iets deed mijn passiviteit omslaan in een roep om actie. Om te beginnen werd ik vegetariër. Ik spaar er niet alleen dierenleed en levens mee, mijn gezondheid vaart er ook wel bij: ik ben veel fitter en slanker.

Ik ben schrijver, dus bedacht ik om een kinderboekje te schrijven als aanklacht tegen de bio-industrie. ‘Scharreltje’ bracht me in contact met Varkens in Nood, een prima organisatie, ooit door schrijvers opgericht. Van het één kwam het ander. Onlangs volgde ik Jan Terlouw als ambassadeur open nu sta ik op m’n vrije zaterdag verkleed als Bep Brul uit ‘Loenatik’ vegetarische hamburgers uit te delen op een druk punt in een grote stad. Ik spreek de mensen aan, laat ze op een monitor beelden zien uit de bio-industrie en geef (bij voorkeur vleeseters) een gratis broodje ‘hamburger’ van de barbecue. De meesten zijn verbaasd als ik ze na een (heerlijke) hap vertel dat het ‘vlees-zonder-dieren’ is. Ik zie de gezichten van nietsvermoedende winkelende mensen, die naar de monitor kijken waarop staarten van biggetjes zonder verdoving afgeknipt of gebrand worden, balletjes er uit worden gewipt, tandenworden getrokken en daarna als een stuk vuil op een hoop bij de andere slachtoffers gegooid. Sommige toeschouwers worden lacherig van het ongemak of staren in ongeloof naar de beelden.

Wat me opvalt is dat zo weinig mensen beseffen hoe het er aan toegaat in de bio-industrie. Beelden van mestkuikens die letterlijk door een grote ‘stofzuiger’ opgezogen worden en op een lopende band worden geslingerd, varkens die zonder eten en drinken in veewagens worden vervoerd, als ze pech hebben midden in de zomer naar Italië of Spanje. Het komt aan bij de meeste mensen, maar toch weet ik zeker dat velen diezelfde avond weer lekker aan een karbonaatje knagen of een plak ham bij de uitsmijter bestellen. Op de één of andere manier willen de hersenen of het hart de link tussen de beelden van het leed en het goedkope vlees in de supermarkt en op het bord niet maken. En de enige manier voor de consument om werkelijk iets te doen, is toch echt dat goedkope stuk vlees nietkopen.

Een totale boycot van dierenleedvlees is de enige manier om het te stoppen. Vlees is overgewaardeerd en achterhaald voedsel. We kunnen met veel minder of zonder. Er komt steeds meer resultaat uit onderzoek: vegetariërs krijgen bijvoorbeeldminder vaak kanker. Zoals roken ooit gemeengoed was en het besef nog niet bestond dat dit schadelijk voor de gezondheid is, zo zal er hopelijk snel een mentaliteitsverandering ten aanzien van vleesconsumptie komen. De mens, het milieu en niet in de laatste plaats de (productie)dieren zullen er wel bij varen.

Ik wil als ambassadrice m’n steentje aan deze noodzakelijke mentaliteitsverandering bijdragen. Dat zal ik niet alleen doen door middel van straatacties. Ik ga ook een twee uur durend themaprogramma voor Villa Achterwerk van de VPRO maken. Over onze omgang met dieren. Daarnaast ga ik op scholen uit ‘Scharreltje’ voorlezen en laat ik de kinderen aan de hand van een powerpointpresentatie zien hoe leuk het varken eigenlijk is, dat aardige intelligente dier waarvan er alleen al in Nederland ruim 10 miljoen verborgen miserabele levens lijden. Ik hoop de tijd mee te zullen maken dat we ze weer wroetend en onderzoekend door het weiland zien lopen.

Ingezonden brief - Agrarisch Dagblad - 16 juni 2006

In haar artikel “Van bruikbaar tot dierbaar” zegt de nieuw benoemde hoogleraar Elsbeth Stassen dat initiatieven zoals Varkens in Zicht een bijdrage leveren aan inzicht en begrip voor de verschillende houderijsystemen bij de burger. Met die opmerking zit mevrouw Stassen er toch redelijk naast. Varkens in Zicht heeft showrooms ingericht om aan de burger te laten zien hoe varkens in Nederland gehouden worden. Dat ziet er meestal vrij idyllisch uit: enige tientallen varkens die alle ruimte hebben, over veel stro beschikken en in een groep leven. Natuurlijk weten we allemaal dat varkens die zo leven nauwelijks bestaan en dat Varkens in Zicht vooral bedoeld is om het imago van de varkensboeren te verbeteren en niet om het leven van de varkens te veraangenamen. Want achter die idyllische stal ligt vaak de harde werkelijkheid: de vee-industrie met honderden of duizenden varkens in donkere propvolle hokken, zonder stro en op kale vloeren. Dat wordt voor de burgers bij de meeste showrooms van Varkens in Zicht zorgvuldig verborgen gehouden. Dit soort eenzijdige propaganda zal - als de burger weet dat hij in de maling is genomen - als een boemerang op de sector terugslaan en het imago van de varkensboeren verder aantasten. Wees dan een moedige ondernemer, laat zien hoe de meeste varkens ècht leven en laat dan de burger oordelen. Maar speel als sector geen verstoppertje achter een geromantiseerde stal in een showroom.

Reageren?